Het koffiezetapparaat stond al zes weken in haar huis. Elke dag zetten we samen een kopje koffie. Ze wist precies waar de knop zat, hoelang het duurde, wanneer het klaar was. Het hoorde bij haar ochtend, bij de rust van even zitten. 

Ik belde vanochtend mijn moeder en vertelde haar dat haar appartement is verkocht. Het huis waar ze zo lang heeft gewoond, waar haar leven zich jarenlang heeft afgespeeld. Ze reageerde tegelijk opgelucht en verdrietig. Fijn, zei ze, dat het zo snel verkocht is. Dat klonk praktisch, bijna nuchter.

Vanmorgen belde mijn moeder. Ze vertelde dat mijn zus haar had gevraagd of ze zin had om haar oude vriendinnen te zien, die een dorp verderop wonen. “Wat leuk” zei ik. “Nee,” zei ze resoluut, “ik vind het niet fijn om mijn appartement te verlaten.”

Vanmorgen belde mijn moeder. “Ik heb vanochtend handschoenen gekocht,” zei ze. Ik zag haar al voor me, jas aan, portemonnee mee, op weg naar een winkel. Dat beeld klopte niet helemaal met de werkelijkheid in het verzorgingshuis. 

Ze gebruikt woorden die net naast de werkelijkheid landen. Vanmorgen zei ze: “En dan ga ik met de trein.” Ik dacht even dat ik iets gemist had. Een uitje, een plan, een reis. Maar nee, ze bedoelde de lift. 

Vanmorgen belde mijn moeder. Ze vertelde over gisteren, over een afspraak bij de mondhygiëniste. De afspraak stond gepland, maar voor haar kwam het toch onverwacht. Je wordt opgehaald als je aan de beurt bent, en dat moment was ineens daar. 

Vanmorgen belde ik mijn moeder. Het gesprek begon zoals zo vaak, wat alledaags, wat voorzichtig. En toen, uit het niets, begon ze over haar overleden man, mijn vader.  Hij is jong overleden, pas 43. Dat ligt inmiddels bijna 49 jaar achter ons, maar voor haar was het ineens dichtbij.

Vanmorgen belde mijn moeder. Ze klonk beslist. “Het is morgen zondag,” zei ze. “Nee mam,” antwoordde ik, “het is morgen donderdag.”  Het bleef even stil. “Weet je dat zeker?” vroeg ze. Alsof zij degene was die twijfelde aan míj. Alsof de dagen misschien van plaats waren gewisseld en ik dat nog niet had gemerkt. 

Vanmorgen belde mijn moeder. Ze klonk wat stiller dan anders. Ze vertelde dat ze woorden had gehad met een andere mevrouw uit het verzorgingshuis. Niet eens een groot conflict, meer een paar scherpe zinnen, maar het had haar geraakt. Ze bleef erop terugkomen, alsof het gesprek nog steeds gaande was. 

Vandaag gingen we langs bij mijn moeder voor een kop koffie. Ze babbelde, vertelde kleine dingen, stelde vragen, maar haar gezicht bleef bijna emotieloos. Geen blijdschap, geen verdriet, geen verrassing, alleen woorden die kwamen en gingen. 

Vandaag gaan we op visite bij mijn moeder, op dinsdag. Niet de handigste dag met al het verkeer, maar goed. Ze heeft geen idee meer van tijd, van dagen, van hoe lang iets duurt.  We bellen haar als we om 08:45 uur vertrekken. De rit duurt met files zeker 2,5 uur, soms zelfs langer.

Vanmorgen belde mijn moeder. Ze klonk gefrustreerd, bijna moedeloos. “Ik kan niks vinden in dit huis,” zei ze. Sleutels, haar armband, koekjes—alles leek verdwenen.  Ze liep van kamer naar kamer in haar woorden, probeerde dingen te herinneren en te plaatsen, maar alles gleed haar uit de handen.