Vanmorgen belde mijn moeder. Ze klonk wat stiller dan anders. Ze vertelde dat ze woorden had gehad met een andere mevrouw uit het verzorgingshuis. Niet eens een groot conflict, meer een paar scherpe zinnen, maar het had haar geraakt. Ze bleef erop terugkomen, alsof het gesprek nog steeds gaande was. 

Vandaag gingen we langs bij mijn moeder voor een kop koffie. Ze babbelde, vertelde kleine dingen, stelde vragen, maar haar gezicht bleef bijna emotieloos. Geen blijdschap, geen verdriet, geen verrassing, alleen woorden die kwamen en gingen. 

Vandaag gaan we op visite bij mijn moeder, op dinsdag. Niet de handigste dag met al het verkeer, maar goed. Ze heeft geen idee meer van tijd, van dagen, van hoe lang iets duurt.  We bellen haar als we om 08:45 uur vertrekken. De rit duurt met files zeker 2,5 uur, soms zelfs langer.

Vanmorgen belde mijn moeder. Ze klonk gefrustreerd, bijna moedeloos. “Ik kan niks vinden in dit huis,” zei ze. Sleutels, haar armband, koekjes—alles leek verdwenen.  Ze liep van kamer naar kamer in haar woorden, probeerde dingen te herinneren en te plaatsen, maar alles gleed haar uit de handen.

Vanmorgen belde ik mijn moeder. Ze vertelde over haar spulletjes in de badkamer, maar al snel bleek dat het verschil tussen haarlak en deodorant voor haar verdwenen was. Beide zitten in een spuitbus, en in haar wereld zijn ze nu hetzelfde. 

Vandaag waren we bij mijn moeder in het verzorgingshuis, samen lunchen. Ze zat aan tafel, haar bord voor zich, maar haar blik ging langs mij heen. Ze lette alleen op de mensen om haar heen, de andere bewoners die ook daar zaten. 

Vanmorgen belde mijn moeder. Ze vertelde dat ze het leuk vindt om de zorg een beetje te helpen: tafeldekken, afruimen, kleine klusjes. Het geeft haar een gevoel van nut, van erbij horen. Toen zei ze ineens: “Het is morgen toch zaterdag, dan ben ik vrij. Dan hoef ik toch niet te werken?”

Vanmorgen belde mijn moeder. Ze had het over onze lieve teckel. “Honden mogen niet meer mee,” zei ze eerst. Even voelde het alsof er een probleem was, een regel die ineens veranderd was. Maar toen voegde ze er trots aan toe: ze had het met de leiding geregeld. Lotte mocht weer mee. Haar stem klonk opgelucht en tevreden, alsof ze iets belangrijks had bereikt. 

Vanmorgen belde mijn moeder. Ik vroeg: “Heb je nog iets leuks gedaan gisteren?”  Ze dacht even na en zei toen zachtjes: “Nou… alleen ballonnen opgeblazen.” Meer kwam er niet uit. Haar stem klonk een beetje leeg, alsof ze zelf ook verbaasd was dat dat alles was. 

Vanmorgen belde ik mijn moeder. Haar stem klonk somber. “Ik vergeet steeds meer,” zei ze zacht. “Waar moet ik naartoe als het zo met mij doorgaat?”  Er zat een mengeling van angst en verwarring in haar woorden. Niet boosheid, niet frustratie, maar een stille vraag die niemand echt kan beantwoorden. Alzheimer maakt het leven onzeker; elke dag verandert, en met die verandering komt het besef van verlies. 

Vanmorgen belde ik mijn moeder. Het was koud en fris buiten, en ze vertelde dat ze met een paar dames zou gaan wandelen. “Zorg dat je je dikke winterjas aandoet,” zei ik.  Even was er stilte. “Welke jas?” vroeg ze. De dikke winterjas die ze altijd draagt, die ze altijd kende, was opeens vreemd voor haar. Niet haar jas, niet vertrouwd, alsof iemand anders hem had neergelegd. 

Vandaag gingen we langs bij mijn moeder voor een kop koffie. Ze babbelde, vertelde kleine dingen, stelde vragen, maar haar gezicht bleef bijna emotieloos. Geen blijdschap, geen verdriet, geen verrassing, alleen woorden die kwamen en gingen.