Vanmorgen belde mijn moeder. Ze klonk wat stiller dan anders. Ze vertelde dat ze woorden had gehad met een andere mevrouw uit het verzorgingshuis. Niet eens een groot conflict, meer een paar scherpe zinnen, maar het had haar geraakt. Ze bleef erop terugkomen, alsof het gesprek nog steeds gaande was.
Ze wist niet goed wat ze verkeerd had gedaan. Of ze iets verkeerd had gezegd. De twijfel zat diep en maakte haar onrustig. Wat voor de één een klein moment is, kan voor haar groot en zwaar voelen.
Gelukkig waren haar vriendinnen er. Andere dames uit het huis, net zo goed bewoners, net zo goed onderweg in hun eigen verwarring. Ze hadden haar gerustgesteld. Ze zeiden dat ze het zich niet moest aantrekken, dat het niets was, dat het zo weer voorbij zou zijn.
Toen ze dat vertelde, klonk haar stem iets rustiger. Minder gespannen. Alsof de last even was verlicht.
Alzheimer maakt emoties soms groter en harder dan de werkelijkheid. Maar het laat ook zien hoe belangrijk nabijheid is. Dat er mensen zijn die haar zien, die blijven zitten, die iets zeggen op het juiste moment.
En dat is fijn om te weten. Dat ze daar niet alleen is.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties