Vandaag gaan we op visite bij mijn moeder, op dinsdag. Niet de handigste dag met al het verkeer, maar goed. Ze heeft geen idee meer van tijd, van dagen, van hoe lang iets duurt. We bellen haar als we om 08:45 uur vertrekken. De rit duurt met files zeker 2,5 uur, soms zelfs langer.
Een half uur later belt ze al: “Waar blijven jullie?” Vijf minuten later volgt een tweede telefoontje, nog steeds vol ongeduld. En een half uur later belt ze weer, dezelfde vraag, dezelfde spanning in haar stem.
Alzheimer vervaagt niet alleen herinneringen, maar ook het besef van tijd en afstand. Voor haar bestaat wachten niet in uren, maar in het gevoel van nu. De klok, de planning, alles is weggevallen.
Ik leg steeds rustig uit waar we zijn, hoeveel tijd het nog duurt. Ze luistert, maar het helpt nauwelijks.
Toch blijft ze bellen. Niet om lastig te zijn, maar omdat ze meeleeft, omdat ze ons verwacht, omdat ze in elk moment hoopt te weten waar wij zijn.
En dat is liefde, ook als Alzheimer alles door elkaar haalt.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties