Vanmorgen belde mijn moeder. “Ik heb vanochtend handschoenen gekocht,” zei ze.
Ik zag haar al voor me, jas aan, portemonnee mee, op weg naar een winkel. Dat beeld klopte niet helemaal met de werkelijkheid in het verzorgingshuis.
Even later bleek wat ze bedoelde. Ze had de handschoenen gevonden. In een lade. Ze waren er al die tijd geweest, maar voor haar was het een nieuwe ontdekking. Dus had ze ze, in haar beleving, gekocht.
Ik corrigeerde haar niet. Het voelde niet nodig. Voor haar was het moment echt: de verrassing, het plezier van iets nieuws. Dat het verleden en het heden daar door elkaar lopen, lijkt haar minder te storen dan ons.
Alzheimer verandert niet alleen herinneringen, maar ook oorzaak en gevolg. Vinden wordt kopen. Tegenkomen wordt regelen. De logica verschuift, maar de emotie blijft overeind. Ze was zichtbaar tevreden met haar “aankoop”.
Het zijn kleine zinnen die laten zien hoe haar wereld werkt. Niet fout, maar anders. En misschien is dat wel wat het lastig maakt: het lijkt zo dichtbij normaal, en toch is het dat niet meer.
Ik luister en ik laat het zo. Want voor haar klopt het. En dat is op dat moment genoeg.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties