Elke ochtend een gesprek, elke dag een beetje verlies
Deze blog over mijn ervaringen met Alzheimer is persoonlijk en klein. Geen groot verhaal, geen project, maar een plek om momenten vast te leggen. Wil je iets delen, reageren of gewoon laten weten dat je meeleest? Stuur dan gerust een bericht. Ik lees alles, ook al kan een antwoord soms even duren. Dank je wel voor het meelezen.
8 feb 2026
Vanmorgen belde mijn moeder. Ze klonk beslist. “Het is morgen zondag,” zei ze. “Nee mam,” antwoordde ik, “het is morgen donderdag.” Het bleef even stil. “Weet je dat zeker?” vroeg ze. Alsof zij degene was die twijfelde aan míj. Alsof de dagen misschien van plaats waren gewisseld en ik dat nog niet had gemerkt.
1 feb 2026
Vanmorgen belde ik mijn moeder. Ze was helder, alert, en klonk bijna strijdlustig. “Ik ben toch nog helemaal goed,” zei ze. “Waarom woon ik hier eigenlijk?” Het is een zin die ik vaker hoor. Alsof ze zichzelf probeert te overtuigen. Of mij. Accepteren dat ze Alzheimer heeft, en wat dat betekent, blijft voor haar een opgave. Het botst met wie ze altijd is geweest: zelfstandig, zorgend, gewend om alles zelf te regelen.