Het koffiezetapparaat stond al zes weken in haar huis. Elke dag zetten we samen een kopje koffie. Ze wist precies waar de knop zat, hoelang het duurde, wanneer het klaar was. Het hoorde bij haar ochtend, bij de rust van even zitten.
Na haar verhuizing veranderde dat. Een paar dagen had ze het apparaat niet gebruikt. Toen ze het weer zag, wist ze niet meer hoe het werkte. Ze keek ernaar alsof het iets vreemds was. “Is dit wel van mij?” vroeg ze. In haar stem zat twijfel, maar ook wantrouwen, alsof iemand iets had neergezet dat hier niet hoorde.
Ik legde uit dat dit haar koffiezetapparaat was. Dat we er samen nog koffie mee hadden gedronken. Ze knikte, maar ik zag dat het niet landde. Ze probeerde een knop, stopte weer. “Straks doe ik iets verkeerd,” zei ze zacht.
Alzheimer wist niet alleen hoe dingen werken, maar ook wat van jou is. Wat vertrouwd was, wordt tijdelijk bezit. Wat gisteren nog vanzelf ging, voelt vandaag onbekend.
We hebben die ochtend geen koffie gezet.
Maar we zaten wel even samen. Dat was genoeg.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties