Vanmorgen belde mijn moeder. Ze vertelde dat mijn zus haar had gevraagd of ze zin had om haar oude vriendinnen te zien, die een dorp verderop wonen. “Wat leuk” zei ik. “Nee,” zei ze resoluut, “ik vind het niet fijn om mijn appartement te verlaten.”
Haar stem klonk duidelijk: zekerheid en tegenzin tegelijk. Het is een kleine wereld geworden, en de bekende muren geven houvast. Buiten die muren voelt alles minder voorspelbaar, minder veilig.
Maar er is ruimte voor haar eigen regels. “Maar ze mogen wel naar mij komen,” voegde ze eraan toe. Haar vriendinnen zijn welkom, zolang de controle bij haar blijft. Binnen haar grenzen, in haar tempo, in haar vertrouwde omgeving.
Alzheimer verandert niet alleen herinneringen, maar ook de manier waarop je de wereld beleeft. De logica verschuift, maar de autonomie, al is die beperkt, blijft belangrijk. Het gaat niet om de afstand, maar om het houvast.
Ik knik, luister, bevestig. Soms is er niets anders nodig dan dat. Dat ze gehoord wordt, dat haar keuze wordt gerespecteerd. Dat is genoeg om de dag rustig te laten beginnen.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties