Vanmorgen belde ik mijn moeder. Ze vertelde over haar spulletjes in de badkamer, maar al snel bleek dat het verschil tussen haarlak en deodorant voor haar verdwenen was. Beide zitten in een spuitbus, en in haar wereld zijn ze nu hetzelfde.
Ze probeerde een paar keer de juiste te pakken, maar twijfelde telkens. “Doe ik het goed?” vroeg ze zacht. Het was niet alleen verwarrend, het voelde voor haar ook belangrijk om het goed te doen.
Alzheimer haalt de vanzelfsprekendheid weg, de kleine verschillen die voor ons zo logisch zijn. Wat wij onderscheiden met een oogopslag, vraagt bij haar aandacht, nadenken, zoeken. Soms lukt het, soms niet.
We lachten zachtjes om het moment, niet om haar, maar om de vreemde logica van dingen die ons normaal lijken. Daarna legde ik uit welke bus voor wat is, en probeerde het even samen te doen.
Het zijn kleine momenten, maar juist die laten zien hoe Alzheimer het gewone leven subtiel verandert.
En hoe we met aandacht en geduld toch een beetje orde kunnen houden.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties