Vandaag waren we bij mijn moeder in het verzorgingshuis, samen lunchen. Ze zat aan tafel, haar bord voor zich, maar haar blik ging langs mij heen. Ze lette alleen op de mensen om haar heen, de andere bewoners die ook daar zaten.
“Zie je die daar?” vroeg ze, wijzend. “En die vrouw daar?” Ze noemde namen en gezichten, verhalen die zij leek te volgen, terwijl alles wat ik vertelde helemaal niet aankwam. Haar ogen en oren stonden op afwezig, alsof ze in een andere wereld zat.
Ik probeerde mijn woorden zachtjes te herhalen, kleine stukjes informatie te geven, maar het maakte weinig verschil. Het was niet boosheid of afwijzing, gewoon een andere focus, een andere realiteit.
Alzheimer verlegt niet alleen het geheugen, maar ook de aandacht. Wat voor ons vanzelfsprekend is, raakt bij haar op de achtergrond.
Toch zat ze daar, rustig, aanwezig op haar eigen manier.
En soms is dat genoeg. Samen zijn, zelfs als de wereld waarin je zit een andere is.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties