Vanmorgen belde mijn moeder. Ze had het over onze lieve teckel. “Honden mogen niet meer mee,” zei ze eerst. Even voelde het alsof er een probleem was, een regel die ineens veranderd was. Maar toen voegde ze er trots aan toe: ze had het met de leiding geregeld. Lotte mocht weer mee. Haar stem klonk opgelucht en tevreden, alsof ze iets belangrijks had bereikt.
Voor de zekerheid hebben wij ook nog even afgestemd met de leiding. Alles in orde. Geen probleem, alles volgens de regels. “Tuurlijk wel,” zei ik lachend.
Fijn, zei ik tegen haar, bedankt mam. In mijn gedachten zag ik haar glimlachen aan de telefoon. Kleine momenten zoals deze, waarin ze zich nog nuttig voelt, dingen regelt en een beetje invloed heeft, maken een gewone ochtend bijzonder.
Alzheimer haalt veel weg, maar soms blijft er ruimte voor plezier, voor trots, voor een klein gevoel van controle.
En vandaag was dat voor Lotte.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties