Vanmorgen belde mijn moeder. Ik vroeg: “Heb je nog iets leuks gedaan gisteren?” Ze dacht even na en zei toen zachtjes: “Nou… alleen ballonnen opgeblazen.” Meer kwam er niet uit. Haar stem klonk een beetje leeg, alsof ze zelf ook verbaasd was dat dat alles was.
Het is een klein moment, een kleine gebeurtenis, maar toch blijft het een stukje van haar wereld. Voor ons misschien klein, voor haar dat wat ze zich nog herinnert, nog voelt en nog kan benoemen.
Alzheimer haalt niet alleen herinneringen weg, maar ook de vanzelfsprekendheid van gewone dagen. Ballonnen opblazen klinkt simpel, maar het is een moment van plezier, een kleine daad die nog steeds van haar is.
We praatten nog even verder over van alles en niets, maar het bleef bij die ene zin. Soms zegt een paar woorden genoeg.
En voor nu was dat genoeg.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties