Vanmorgen belde ik mijn moeder. Haar stem klonk somber. “Ik vergeet steeds meer,” zei ze zacht. “Waar moet ik naartoe als het zo met mij doorgaat?” Er zat een mengeling van angst en verwarring in haar woorden. Niet boosheid, niet frustratie, maar een stille vraag die niemand echt kan beantwoorden. Alzheimer maakt het leven onzeker; elke dag verandert, en met die verandering komt het besef van verlies.
Ik luisterde en probeerde rustig te antwoorden, zonder het te zwaar te maken. We spraken over kleine dingen die nog wel lukken, over wat ze vandaag kon doen, over momenten die nog veilig en vertrouwd zijn. Maar diep van binnen weet ik: sommige vragen hebben geen antwoord.
Toch bleef ze spreken, bleef ze zoeken naar woorden, naar houvast. Het gesprek was kort, maar intens. Haar kwetsbaarheid en eerlijkheid raakten me.
Alzheimer steelt langzaam, maar het contact, het gesprek, het samen aanwezig zijn — dat blijft.
En soms is alleen luisteren, zacht en aandachtig, het enige dat helpt.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties