Vanmorgen belde ik mijn moeder. Het was koud en fris buiten, en ze vertelde dat ze met een paar dames zou gaan wandelen. “Zorg dat je je dikke winterjas aandoet,” zei ik. Even was er stilte. “Welke jas?” vroeg ze. De dikke winterjas die ze altijd draagt, die ze altijd kende, was opeens vreemd voor haar. Niet haar jas, niet vertrouwd, alsof iemand anders hem had neergelegd.
Ik legde rustig uit dat het haar eigen jas is, dat hij warm houdt, dat hij altijd meegaat bij het wandelen. Ze mompelde wat en luisterde aandachtig.
Ik glimlachte zachtjes aan de telefoon en zei: “Mooi, zo ben je goed warm aangekleed.” Even klonk er in haar stem een beetje zekerheid terug.
Alzheimer vervaagt niet alleen herinneringen, maar ook het gevoel van bezit en vertrouwdheid. Dingen die vanzelfsprekend leken, worden plotseling onbekend.
Soms zijn het kleine momenten, zoals een jas aantrekken, die een stukje wereld teruggeven. En soms is dat alles wat je nodig hebt.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties