Vandaag gingen we langs bij mijn moeder voor een kop koffie. Ze babbelde, vertelde kleine dingen, stelde vragen, maar haar gezicht bleef bijna emotieloos. Geen blijdschap, geen verdriet, geen verrassing, alleen woorden die kwamen en gingen.
Het is vreemd om iemand te zien die praat, maar waarbij de uitdrukking ontbreekt die het leven vroeger kleur gaf. Haar stem klinkt nog bekend, haar woorden herkenbaar, maar de emotie die erbij hoort, lijkt verdwenen.
Alzheimer neemt niet alleen herinneringen weg, maar ook de subtiliteit van expressie. Wat ooit vanzelfsprekend zichtbaar was, is nu stil. Het contact verandert; het gaat niet meer om gezichten die lachen of tranen die prikken, maar om het samen zijn, om het moment dat we delen, hoe klein ook.
We dronken onze koffie, kletsten verder over van alles en niets. Het voelde rustig, maar ook afstandelijk. Toch bleef er een band, een stille aanwezigheid, die niet te meten is aan gezichtsuitdrukking of emotie.
En soms is dat genoeg: gewoon samen aan tafel, in stilte en woorden, aanwezig in hetzelfde moment.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties