Vanmorgen ging de telefoon. Mijn moeder. Haar stem klonk gespannen, alsof ze iets belangrijks kwijt was. “Ik ben mijn gouden armband kwijt,” zei ze. “Die hele mooie. Hij is weg.” Dezelfde armband die we maandenlang zochten in haar oude appartement. Die we uiteindelijk, tussen papieren en oude sjaals, terugvonden.
Gisteren nog heb ik hem om haar pols gedaan. Ze glimlachte toen, alsof er een stukje van vroeger even terugkeerde. En nu was hij opnieuw verdwenen. Voor haar gevoel voor het eerst.
Ik vertelde haar rustig dat hij veilig was, dat ze hem gisteren had omgehad. “O ja?” vroeg ze zacht. Het was geen opluchting, meer een voorzichtig geloven dat het misschien waar kon zijn. Een paar tellen later begon het gesprek opnieuw. “Ik ben mijn armband kwijt…”
Alzheimer is niet alleen vergeten. Het is steeds opnieuw verliezen. Dingen, momenten, zekerheden. Wat je gisteren terugvond, raak je vandaag weer kwijt — en morgen misschien weer.
Toch zei ze aan het einde: “Fijn dat je even helpt.”
En dat is wat blijft: dat kleine lijntje dat er nog is, hoe vaak we het ook opnieuw moeten leggen.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties