Vanmorgen belde mijn moeder. Ze klonk nog wat bleek, ze had vannacht veel buikpijn gehad en ook diarree. Toch vertelde ze dat ze lekker geslapen had.
Tegelijkertijd zei ze, bijna fluisterend: “Sssst, niet zo hard praten, de kinderen slapen nog.” Ik moest even glimlachen. Natuurlijk weten haar kinderen allang dat ze al volwassen zijn, maar in haar wereld voelde het nog echt, alsof ze kleine kinderen om zich heen had.
Het contrast raakte me: de pijn en ongemak van de nacht, en tegelijk die zachte aandacht voor anderen, die kleine beleefdheid die nooit verdwijnt. Alzheimer haalt veel weg, maar sommige gewoontes, gevoelens en zorg voor anderen blijven onverwacht aanwezig.
We praatten nog even verder, over van alles en niets. Haar stem klonk rustiger toen ze zich concentreerde op het gesprek, op het moment.
Soms is een telefoongesprek maar een paar minuten.
En soms zijn het precies die minuten die laten zien wie iemand nog steeds is.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties