Vanmorgen belde ik mijn moeder. Het gesprek begon vrolijk, we lachten om kleine dingen, kletsten over van alles. Het voelde licht, zoals soms kan in een ochtendgesprek.
Toen zei ik iets waar zij met “nee” op reageerde. Het was een gewone, kleine afwijzing, niets bijzonders. Toch volgde er ineens een snauw van haar kant. Zonder waarschuwing, uit het niets. Haar stem klonk scherp, een beetje boos.
Ik slikte even en bleef rustig. Alzheimer doet rare dingen met mensen. Soms verdwijnt de context; emoties komen los, zonder dat er nog een logische aanleiding is. Het is niet persoonlijk, maar het voelt wel even alsof je het bent.
Ik probeerde het gesprek terug te brengen naar iets lichters, iets vertrouwds. Na een paar minuten lachte ze weer om een herinnering, en het snauwen was vergeten.
Alzheimer verandert niet alleen wat iemand weet, maar ook hoe dat naar buiten komt. Woorden kunnen scherp zijn, zelfs als het hart zacht blijft.
En wij leren in kleine stappen, elke dag, hoe we daar samen mee omgaan.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties