De zorg bracht haar frisse, schone was terug. Ze pakte het zelf uit, zoals ze altijd deed, en begon alles in de kast te leggen. Elk kledingstuk op de plek die ooit vanzelfsprekend was.
Even later keek ze om zich heen en haar gezicht trok samen. “Waar is mijn trui?” vroeg ze zacht. Het leek alsof niets meer op zijn plek lag. De kast, die ze haar hele leven kende, voelde vreemd en onoverzichtelijk. Kleding die net nog vertrouwd was, leek verdwenen.
Ze probeerde de stukken opnieuw te ordenen, laatje voor laatje, maar telkens kwam er twijfel. Haar handen aarzelden, haar blik zocht houvast. Wat eerder vanzelf ging, was nu een puzzel.
Alzheimer neemt niet alleen herinneringen, maar ook gewoontes. Dingen die vertrouwd waren, voelen ineens vreemd. De kast blijft dezelfde, maar de plek die je kent, is verdwenen.
Ik stond erbij, stil. Niet corrigerend, niet haastend. Gewoon aanwezig, terwijl ze zoekt en zoekt. Soms is er geen oplossing nodig. Alleen de aanwezigheid, en het weten dat ze niet alleen is.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties