In haar agenda stond een afspraak met de huisarts. Volgende week, 12:45. Maar in haar hoofd en op papier stond het 08:30.
We belden drie keer. Ik zei het nog een keer. “Het is twaalf uur vijfenveertig,” probeerde ik. Ze leek het te begrijpen. Maar een uur later kwam het terug: “De huisarts, om half negen.”
Ik legde rustig uit dat het pas later was. Ze luisterde, maar het landde niet. Het bleef een vreemde discrepantie tussen haar herinnering en de werkelijkheid. Elk herhalen leek weinig verschil te maken.
Alzheimer vervaagt niet alleen momenten uit het verleden, maar ook de volgorde van de toekomst. Plannen die logisch zijn, worden fragmenten. Datgene wat jij ziet als simpel en duidelijk, voelt voor haar onzeker en verwarrend.
We hingen op en ik zuchtte zacht. Het is vermoeiend, soms frustrerend, maar ook een moment om te zien hoe klein het verschil is tussen begrijpen en vergeten.
Ze zal haar afspraak onthouden, op haar manier.
En ik houd de tijd voor ons beide.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties