Mijn moeder is 87. Ze heeft drie kinderen: twee zonen en een dochter. En zes kleinkinderen die allemaal hun eigen herinneringen hebben aan een vrouw die altijd klaarstond, altijd doorging, en altijd gaf wat ze had.
Sinds 1977, toen mijn vader op veel te jonge leeftijd overleed aan ALS, heeft ze ons alleen grootgebracht. Zonder klagen, zonder drama, maar met die stille vastberadenheid die sommige mensen gewoon hebben. Ze werkte, zorgde, regelde, en hield ons overeind terwijl ze zelf haar wereld opnieuw moest uitvinden.
De laatste jaren veranderde er iets. Kleine dingen werden lastig, gesprekken gingen soms een vreemde kant op, en dagelijkse routines werden puzzels zonder logica. Wat ooit vanzelfsprekend was, werd ingewikkeld. Langzaam, en toch veel te snel, kroop de verwarring haar leven binnen.
Sinds begin november woont ze in een prachtig verzorgingshuis. En elke ochtend rond acht uur bellen we met elkaar. Korte gesprekken, soms helder, soms verward, soms onverwacht grappig. Het zijn momenten die iets laten zien van hoe Alzheimer haar wereld kleiner maakt en hoe wij proberen dichtbij te blijven, in dat steeds veranderende landschap.
Dit blog gaat over die momenten. Over haar. En over ons.
Reactie plaatsen
Reacties