Vanmorgen belde ik mijn moeder. Ze was helder, alert, en klonk bijna strijdlustig. “Ik ben toch nog helemaal goed,” zei ze. “Waarom woon ik hier eigenlijk?” Het is een zin die ik vaker hoor. Alsof ze zichzelf probeert te overtuigen. Of mij. Accepteren dat ze Alzheimer heeft, en wat dat betekent, blijft voor haar een opgave. Het botst met wie ze altijd is geweest: zelfstandig, zorgend, gewend om alles zelf te regelen.
Op zulke momenten voelt het verzorgingshuis voor haar als een vreemde plek. Niet als bescherming, maar als beperking. Ze ziet de anderen, hoort de verhalen, en plaatst zichzelf daar net buiten. Alsof zij er eigenlijk niet thuishoort.
Ik luister, probeer rustig te blijven. Leg uit waarom ze hier woont, waarom het helpt, waarom het goed voor haar is. Soms knikt ze, soms niet. Begrip en verzet lopen door elkaar heen.
Alzheimer laat haar soms heel scherp zijn, en soms helemaal niet. Het maakt accepteren lastig, misschien wel onmogelijk.
We praten nog even verder, over kleine dingen. Aan het einde van het gesprek klinkt ze zachter. Niet overtuigd, maar wel iets rustiger.
Voor vandaag is dat genoeg.
Dit is één van de ochtendgesprekken; een kort moment zoals het zich aandiende, soms helder, soms verwarrend, maar altijd echt.
Reactie plaatsen
Reacties